سال گذشته در چنین روزی اولین پست این وبلاگ نوشته شد. به عبارت دیگه امروز اولین سالگرد تولد وبلاگ"ناگفته های تارا" است. چقدر زود یک سال گذشت !

مدت ها پیش از اینکه تجربه زیادی درامر وبلاگ نویسی کسب کنم، یکباردر آخرین پست وبلاگنویسی که پس از چندین سال از دنیای وبلاگنویس ها خداحافظی میکرد خواندم که نوشته بود : وبلاگ نویسی آدم را بزرگ میکند و من با وبلاگنویسی بزرگ شدم. معنی این حرف را مدت ها طول کشید تا تجربه کنم و بفهمم . تا بدانم که وبلاگ و وبلاگ نویسی در این دنیای مجازی میتونه ابزار مفیدی برای کسب اطلاعات و تبادل اون باشه ، محلی برای یاد دادن و یاد گیری. جایی برای ناگفته هایی که شاید هرگز در دنیای خارج از اینجا بازگو نشوند و این همان مهمترین دلیلی شد که مرا متقاعد کرد که با وجود معایب کم و بیش موجود در این محیط، وبلاگنویسی را به عنوان یک سرگرمی مورد علاقه و سازنده برگزینم.

از همه کسانی که تا به امروز به این وبلاگ لطف داشتند مخصوصا کسانی که در بحث ها شرکت میکردند سپاسگذاری میکنم. همیشه دل کندن برام سخت بوده و میدونم که از این جا هم نمیتونم به راحتی دل بکنم. مخصوصا که وبلاگنویسی بعد ازیک مدت برای آدم اعتیاد می یاره. اما فکر کردم مدتی استراحت برای تجدید قوای فکری و روحی شاید بد نباشه گر چه مشغولیت کاری و خرابی کامپیوتر هم شده مزید برعلت.

برای همه شما دوستان عزیزم که در این مدت که از دل و اندیشه ام می نوشتم صبورانه خواندید ، دوستانه گفتید و مشتاقانه خواندم  آرزوی موفقیت میکنم ...........به امید دیدار(گفتار) مجدد.