بعضی وقتا که از محیط و جامعه خسته میشم پیش خودم فکر میکنم در اولین فرصت ممکن از این مملکت فرار میکنم. نه اینکه از اون ور آب برای خودم یک بهشت برین تصور کرده باشم. اما با تعاریف و توصیفاتی که شنیدم  اولا وضعیت  احتماعی برخی مناطق را بهتر از اینجا میبینم و از طرف دیگه دوری از محیط جامعه خودمون (بدون توجه به جایی که خواهم رفت) را برای بهتر شدن وضعیت روحی ام مناسب میپندارم.این یعنی تغییر بیرونی.

اما گاهی هم به این موضوع فکر میکنم که آیا بدون تغییر چیدمان اطرافم و تنها با ایجاد تحول درونی میتوان به وضعیت ایده آل رسید. منظورم یک وضعیت روحی باثباته. به گونه ای که بدون فریب دادن خودم باور کنم که زندگی دراینجا بهترین انتخاب من بوده و خواهد بود.

نظر شما چیه؟