زندگی دوم خیلی افراد در این دنیای مجازیه.

نمیدونم چرا سخته برام تا بین این دنیای مجازی و دنیای واقعی تعادل برقرار کنم.

صبح که از خواب پا میشم همش دلم تاپ تاپ میکنه بیام اینجا. یه روز که نیام تو نت انگاری یه چیزی گم کردم. درگیری ذهنی ای که این دنیا برام ایجاد میکنه وقتی مشغول انجام کارهای مهمتری در دنیای واقعی هستم اصلاخوب نیست.

از این وبلاگ هم که دیگه نگو. بدجوری بهش عادت کردم.

لعنت براین وابستگی که ذاتاچیزخیلی بدیه ،به هرچیزو هرکس فرقی هم نمیکنه.

البته تا هر وقت که حرفم بیاد وچیزی برای گفتن داشته باشم تعطیلش نمیکنم.از نوشتن در اینجا لذت میبرم.

اینجا راحت میشه هر حرفی رو زد.جای خوبیه برای گفتن ناگفته ها. البته سعی میکنم سنجیده و رو حساب حرف بزنم.

اگر گاهی فاصله میان به روز کردن هام کوتاه میشه تقصیر ذهن فعال و درگیرمه. اگر مسئله ای رو که به دغدغه ذهنی ام تبدیل شده همون موقع ننویسم نوشتنش در آینده برام لطفی نداره.

وقتی هم نظرات دوستان یا به عبارتی بازخورد حرف ها مو میخونم انرژی بیشتری میگیرم. من همین جا از شماها خیلی چیزها یاد گرفتم. ازنوشته هاو نظراتتون ایده گرفتم. ازتجربیات و معلوماتتون استفاده کردم، بردرستی برخی باورهایم شک کردم و بر برخی استوارانه تر ایستادم.

ممنون از همراهی شما.فعلا که هم چنان نهضت ادامه دارد.

...........

پی نوشت: خیلی بی ربط با موضوع این پست ، لطفا اگر کتاب های خوبی در زمینه تاریخی، اجتماعی، روان شناسی،داستانی..............می شناسید به من معرفی کنید. متاسفانه اینترنت دامنه مطالعات غیر مجازی ام را محدود کرده ٬ باید فکری به حالش بکنم.