یادمه دوران مدرسه که زنگ های تفریح از سر بیکاری با دوستامون پای تخته با گچ  های مدرسه دوز بازی میکردیم یا بعضی وقتا که از سر شیطنت روی نمیکت هامون کندوکاری میکردیم مدیر و ناظم طی یک سخنرانی غرّا اومدند و برامون روشن کردند که اینها اموال بیت المال اند و شما حق استفاده شخصی یا صدمه زند به اونها رو ندارین و در مقابل اینکارها روز قیامت مسئولین.

همین شد که دیگه پای تخته گچ بازی نکردم یا دیگه با ته پرگار و سر اتودم نیمکتم رو سر کلاس سوراخ نکردم.حتی یه بار جای گچ هایی که الکی هدر داده بودم یک بسته گچ خریدم و بردم مدرسه.

شاید همین تربیتی که مدیر و ناظممون سعی کردند برامون جا بندازند سبب شد تا امروز نسبت به حق الناس و حقوق دیگران حساس باشم.

یکی میگفت این حق الناس به قدری ظریف و مهمه که شما اگر در خیابان خودتون رو در آینه بغل ماشینی نگاه کنید باید رضایت صاحب اون ماشین رو به دست بیارین.

البته این مثال رو برای این زدم تا اهمیت این موضوع رو بیشتر نشون بدم.

تعجب میکنم چطوری یک عده این قدر راحت میلیون ها و شاید میلیاردها تومان اموال مردم را بالا می کشند ونسبت به حساب و کتاب روز جزا بی توجه اند.

یعنی نمیدانند که خداوند حتی اگر از حق خود (حق الله) بگذرد از حق مردم نخواهد گذشت.