با این چند فیلمی که جدیدا در سینما دیدم رسما اعلام میکنم که سینمای ایران به ابتذال کشیده شده.

لابد می پرسید که از نظر من ابتذال یعنی چی؟

آرایشهای بسیارغلیظ ، روابط صمیمانه وگاه عاشقانه یک زن متاهل با مردی غیر از همسرش و مرد متاهل با دوست دخترش، زدن حرف های بسیار رکیک و فحش های آنچنانی و...........

استالین میگه : اگر سینما ماله من بود با آن دنیا را فتح میکردم و سینماگران ما برای فتح جیبشان فیلم هایی با جذابیت های پوشالی و به اصطلاح گیشه ای می سازند و با ابزار سینما در واقع جامعه و فرهنگ و خانواده های مارا داغون میکنند.

مخاطبین اکثر این فیلمها هم که جوانان هستند یعنی کسانی که کاملا به واسطه احساسات و روحیه سرکشانه خود از تبلیغات اطرافشان تاثیر می پذیرند. میدونم که بسیاری از این وقایع در غرب هم اتفاق می افتند و دسترسی به آن هم از طریق اینترنت و ماهواره بسیار آسانه و لی وقتی ما می آییم و نمونه ایرانیشو ارائه میکنیم و چگونگی استفاده از این مقوله در فرهنگ ایرانی را به مخاطب یاد می دهیم تاثیر گذارتره.

از طرفی حتی اگر بسیاری از این فیلمها واقعیت های تلخ جامعه را نشان دهند ، بازهم قابل توجیه نیستند چون ما حق نداریم هر واقعیتی را ترویج دهیم.