در عقل و شرع ( به گمانم) و عرف جای مشخصی برای فکر کردن تعریف نشده . مهم اصل  تفکره نه جای اون. ولی همه ما به تناسب راحتی و آسایش،  وضعیتی روبرای فکر کردن ترجیح میدیم.

بعضی ها دوست دارند یه جای دنج و راحت تنها بشینند و فکر کنند.

بعضیها دوست دارند وقتی می خواهند فکر کنند روی تخت خوابشون دراز بکشند.

بعضیها دوست دارند راه بروند.

برخی دوست دارند بروند کوه.

یا جلوی دریا بشینند.

یا بروند توی دل طبیعت.

برخی محیط های شلوغ رو ترجیح میدهند.

در زندگی شهری که مقتضیات خودش رو داره، من دوست دارم موقعی که میخوام فکر کنم سواریک اتوبوس بشم. البته اتوبوسی که یک جای خالی کنار پنجره برای نشستن داشته باشه. جایی که قشنگ بتونم از شیشه پنجره به تماشای خیابون و تلاش و تکاپوی مردم بنشینم.

اما اگه بهترین جا برای فکر کردن رو بخوام نام ببرم. نشستن جلوی دریا و خیره شدن به امواجیه که آروم آروم روی هم می لغزند.

شما کجارو برای فکر کردن ترجیح میدین؟