4سال پیش گواهینامه گرفتم.الان می خوام تازه پشت فرمون بشینم.

چند سال پیش که کلاس می رفتم این حس رو نداشتم ولی این چند باری که رفتم تمرین نمیدونم چرا این قدر رانندگی برام کار طاقت فرسایی اومده جوری که همش از خودم می پرسم یعنی میشه تو همین تابستونی من راننده بشم.

خیلی شنیدم که راننده شدن مشوق میخواد . اگر کسی رو داشته باشی که بهت دل و جرات بده و با صبر و حوصله خطاهاتو نادیده بگیره یا بابت تخلفات طبیعی در حین یادگیری و تمرین بهت خرده نگیره ، کم کم  راه می افتی و خیلی زود می تونی رانندگی کنی.

ولی وای به حال وقتی که اطرافیان به خاطر خطاهات تحقیرت کنند و مدام چنین جملاتی رو بهت متذکر بشوند که آخه چطوری تورو در امتحان رانندگی قبول کردند. کی به تو گواهینامه داده. کی گفته که اصلا تو رانندگی کنی. مگه چشمات جدول رو نمیبینه. آخه آدم ماشینو تو دنده روشن میکنه.چرا اینجا گاز میدی. چرا اونجا ترمز نکردی و..............

که نهایتا این نتیجه برات حاصل یشه که یک انسان خنگی هستی که با وجود این همه راننده که میبینی در خیابون رانندگی میکنند ازعهده انجام این کار ساده بر نمی آی و بهتره رانندگی رو برای همیشه ببوسی و بذاری کنار.

حالا این که اطرافیان من از کدوم دسته اند . میشه گفت مخلوطه.

ولی من میخوام  هر جور شده راننده بشم.  یعنی میشه......!!!